Waarde confrčres,
Waar zijn zij gebleven, mijn waarde confrčres, de oude en koude winters van weleer. Met strenge vorst, ijssterren op de ruiten en echte sneeuw, waarvan je een sneeuwpop kon maken met een winterpeen als neus en twee steenkooltjes als ogen. En als het een beetje meezat, moest ook de hoge hoed van mijn vader eraan geloven. Dit tot groot verdriet van mijn moeder omdat het haar zo herinnerde aan wat de mooiste dag van haar leven had moeten zijn.
Als u tot dezelfde generatie behoort als uw trouwe sommelier, kunt u zich nog ongetwijfeld de winter van 1962-1963 herinneren, waarin we drie lange maanden lang Winter met een hoofdletter!) hadden. Een winter, waarin de grote rivieren en binnenmeren waren dichtgevroren en hele dorpen waren geďsoleerd. Met een legendarische Elfstedentocht gewonnen door een nog meer legendarische Reinier Paping. Die dag zelf, overigens, vroor het letterlijk vroor dat het kraakte en ik kon mijn school, alleen bereiken door tot mijn middel door de sneeuw heen te waden. (Voordat u roept ´visserslatijn´, mag ik u eraan herinneren dat ik in die dagen nog wat kleiner was).
Kinderen werden overigens geacht in die tijd zelfstandig naar school te gaan en moeders hadden zeker geen tijd om hun kinderen naar school te halen en te brengen in een SUV avant la lettre. (de fiets, dus al dan niet voorzien van banden van een stevig formaat).
Is alles zo veranderd? En dan bedoel ik niet alleen het klimaat, maar onze hele leefomgeving. Soms lijkt het wel zo. ´s Nachts kon je nog een stralende sterrenhemel bewonderen en ´s zomers waren er nog korenvelden omzoomd met klaprozen en korenbloemen. En het land werd beploegd met grote sterke trekpaarden in plaats van tractoren. De stad was nog de stad en het platteland het platteland.
Ook de wijn was vroeger anders Een beetje fatsoenlijke Bordeaux ( per vat aangevoerd door de grote wijnimporteurs en hier gebotteld) of een Chateauneuf-du-Pape hadden minimaal een jaartje of tien nodig om op smaak te komen. En je had ook nog een duidelijk onderscheid tussen top jaren, goede, middelmatige maar ook ronduit slechte wijnjaren.
Dat laatste schijnt niet meer voor te komen en in het bijzonder in de Nieuwe Wereld lijken er alleen nog maar goede wijnjaren te zijn.
Waren de wijnen in het verleden soms beter? Zeker niet, moderne vinificatiemethoden hebben duidelijke verbeteringen met zich meegebracht met enerzijds een meer gerationaliseerd maar anderzijds een kwalitatief stabieler wijnproces. Van een oud en respectabel ambacht is het meer en meer doorwrochte en gerationaliseerde wijnwetenschap geworden.
Is dat jammer? Niet echt. Het heeft geleid tot een veel grotere schakering aan kwalitatief goede wijnen die voor een veel groter publiek toegankelijk zijn. Maar een beetje van de oude charme is wel verloren gegaan net zoals de oude winters van vroeger en dat missen we soms.
.
Zo hoort 't! Een neus met het verrukkelijke botertje dat zo kenmerkend is voor een goede bourgogne, aangevuld met fris citrus- / grasachtig aroma. Volle, krachtige smaak, die zich na enkele seconden fantastisch ontplooit in de mond met een mooie finale. Een goede begeleider van de tarbot
In deze rijke en robijnrode wijn wisselen aardse, paddestoelachtige aroma's en het frisse van kruiden en basilicum en lavas elkaar af. Het is een intense, rijke wijn die zich bij wild en groot vlees helemaal thuis voelt.
.
De rode Castillo de Archete Crianza uit de Spaanse Valdepeńas is een volle doch zachte wijn. In de geur vindt u heerlijk fruit en een vleugje vanille van het eikenhout. De smaak is sappig en kruidig, romig mondvullend met een fluweelzachte finale en een lichte houttoon..
Chardonnay´s gemaakt in de Pays d´Oc behouden ondanks hun weelderige inborst toch altijd een frisse ondertoon, mits gemaakt uiteraard door een goede wijnbouwer. Zo ook deze sappige en stevige Chardonnay
.