Waarde confrères,
De periode rond kerst, het jaareinde, is een tijd van feestdagen, familiegezelligheid, maar ook van contemplatie: bezinning op het afgelopen jaar van al wat heeft plaatsgevonden, over diegenen die erbij zijn gekomen maar ook die ons zijn ontvallen: ouders, broers en zussen en overige familieleden, vrienden en kennissen.
Van schepen die voorbijgaan…
Wanneer ik dit schrijf, is het de dag na de begrafenis van Prins Bernhard. Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar die ene keer dat ik hem van nabij heb meegemaakt. Het was de laatste dag van een grootscheepse legeroefening in de Noord Duitse Laagvlakte in het jaar 1973. We stonden op dat moment met een onze tank langs de weg, toen een personenwagen voorzien van een viersterren-generaal insigne voorbij stoof en verderop halt hield. De Prins, toen nog in de functie van Inspecteur-generaal (het was vóór de L-affaire), stapte uit en maakte een kort praatje met enige leden van ons verkenningspeloton om daarna weer als een hazewind vandoor te gaan. Ons peloton was een onderdeel uit van het 13e Zelfstandig Verkennings Eskadron – Regiment Huzaren van Boreel. Zijn oude Regiment waarvoor hij ooit als ritmeester en suite was beëdigd en hetzelfde Regiment dat hem gisteren naar zijn laatste rustplaats droeg.
Van schepen die voorbijgaan op de oceaan…
Hoe vaak maken we eigenlijk niet mee dat we soms mensen ontmoeten, volkomen vreemden en volstrekt willekeurig, die we later nooit meer tegenkomen, maar waarvan de gebeurtenis op zichzelf een diepe indruk op ons maakt.
Zo herinner ik me een gebeurtenis van enige jaren geleden. Ik logeerde met mijn vrouw bij vrienden in Zuid Frankrijk en met mijn vriend had ik afgesproken een tocht met een zweefvliegtuig te maken in de buurt van Beziers, waar hij een vakantiehuisje had. Toen wij op het zweefvliegveld arriveerde, werd hij weggeroepen en terwijl ik wachtte op de voorbereidingen voor de zweefvlucht, raakte ik aan de praat met een oudere Engelsman, die daar toevallig aanwezig was. Hij vroeg mij onder meer waar ik vandaan kwam. ‘Nederland’, zei ik. Ja, zei hij, dat kende hij goed, daar had hij goede herinneringen aan. Hij was daar meermalen geweest. De eerste keer tijdens de septemberdagen in 1944, toen hij als parachutist boven Arnhem gedropt werd en later meermalen als journalist. Toen ik daarop vertelde, dat ik onder had meegedaan aan de film ‘A Bridge too Far’, lichtten zijn ogen even op en raakten wij in een diep, bijna filosofisch gesprek over het wel en wee, over leven en dood, ja eigenlijk over de zingeving van het bestaan. De gebeurtenissen, die hij tijdens de oorlog had meegemaakt, hadden een grote betekenis voor hem gehad en hadden ertoe geleid dat hij zich na de oorlog op het journalistieke pad had gaan. Hij had alle uithoeken van de wereld bezocht. Naast journalistieke roem had hem dit een dochter opgeleverd, die samen met haar Australische echtgenoot in de beurt van La Clape een bekroond wijndomein bestierde, waar hij nu zijn laatste levensdagen sleet.
Als volstrekte vreemden waren wij elkaar tegengekomen, als oude vrienden namen wij afscheid. ‘Het was een interessant gesprek’, waren zijn laatste woorden bij ons afscheid. Een interessant gesprek, mijmerde ik nog na, toen ik enige momenten later onder een strakblauwe lucht in een doodse stilte, op het zacht fluiten van de wind na, over het landschap van de Languedoc scheerde. Ondertussen tuurde ik naar beneden of ik de wijnhoeve van de dochter kon ontwaren. Bij elke hoeve die aan zijn beschrijving voldeed, hief ik in mijn gedachten symbolisch het glas en ik weet zeker, dat hij op dat moment daar beneden dat ook deed.
Van schepen die voorbijgaan op de oceaan in de nacht, de stille nacht………
De kleur van deze Sauvignon van dit Chileense wijnhuis is strogeel en helder. De geur heeft harmonieus geel fruit: kruisbes, meloen en een vleugje citrus. De smaak is verkwikkend fris met primaire fruittonen, mondvullend en sappig. Volstrekt droog en toch zacht op de tong. De finale is zuiver. Een goede begeleider voor de wilde zeebaars.
Geen wijn bij de gevogelte-room soep
Robijnrood van kleur, tuilé (bruine 'dakpan gloed'). Rijp fruit, geconcentreerd, met een heerlijk en kenmerkend Rhônepepertje, goede structuur, opvallend lange nadronk. Een prachtige begeleider van rood vlees, wild met een stevige saus zoals deze Ossenhaas met rode wijnsaus.
Van een piepkleine wijngaard in de Spaanse Navarra maakt Jilián Chivite een wonderschone Moscatelwijn. Verrassend goed, want naast een meeslepend bouquet van muskaat treffen we ook een fristoon aan die doet denken aan grapefruit. Een goede begeleider van desserts als fruittaarten, crème caramel, puddingen, gedroogd fruit en noten. Hij is ook sterk genoeg om het tegen de koffie in dit dessert op te nemen.
Jacques en François Lurton verwennen veel wijnliefhebbers met deze sappige rode wijn van de merlotdruif. De kleur is mooi robijnrood. De geur heeft gul fruit van meikersen, samen met een uiterst bescheiden vleugje eikenhout. Dit vinden we terug in de smaak, samen met nuances van drop, laurier, vanille en zoethout.
Chardonnay´s gemaakt in de Pays d´Oc behouden ondanks hun weelderige inborst toch altijd een frisse ondertoon, mits gemaakt uiteraard door een goede wijnbouwer. Zo ook deze Chardonnay: een licht strogele kleur; een zuivere geur van perzik en citroen en een droge smaak die doet denken aan een frisse appel met een vleugje eiken.
.