Waarde confrères,
De bladeren aan de boom beginnen langzamerhand rood te kleuren en voor ons als culinaire liefhebbers als u en ik, mijn waarde confrères, betekent dit dat het wildseizoen is aangebroken. Hoewel de laatste jaren zich hierin een lichte kentering begint af te spelen, betekende dit toch in het nabije verleden een verplicht afreizen naar het Zuiden. Voor mijn eega en mijzelf geen enkel probleem omdat wij jaar en dag regelmatig de Franse Campagne frequenteren . Bovendien is het uiteraard verplichte kost voor uw sommelier als rechtgeaarde wijnliefhebber om in de herfst zijn opwachting te maken in Frankrijk.
Als regelmatige bezoekers van dit schone land, bekruipt ons dan ook regelmatig het gevoel om hier de locatie voor een tweede woning te gaan zoeken, waar wij met een goed glas wijn in de hand kunnen genieten van de goede dingen des levens. En omdat mijn eega en ik regelmatig in de Corrèze verkeren omdat daar goede Franse kennissen van ons wonen (en neen, dan bedoel ik niet Jacques Chirac), ligt het voor de hand dat in het bijzonder onze voorkeur hier naar uitgaat.
Zo ook enige jaren geleden, toen wij op instigatie van een Franse kennis op bezoek gingen bij een ouder echtpaar dat ons welwillend een maison à restaurer op een gunstige locatie te koop wilde aanbieden. Omdat mijn vrouw dit echtpaar goed kende, zag het ernaar uit dat de overdracht voor een schappelijke prijs zou kunnen plaatsvinden. Op zichzelf was het bezoek aan de woning van deze verre kennissen al een belevenis op zich: een oude boerenhoeve met naar goed gebruik van de streek voorzien van een Ardoise dak en een interieur waar de laatste zestig jaar geen noemenswaardige veranderingen hadden plaatsgevonden behalve de aansluiting op het elektrische net en daarmee de onvermijdelijke entree van de televisie plus de installatie van een gasgestookt fornuis ter verhoging van het kookcomfort van onze gastvrouw. Niettemin werd een belangrijk deel van het kookwerk nog verricht boven een houtvuur in de schouw. En waar ik schouw noem, dan bedoel ik ook een schouw. Niet zo modern geval in een moderne Hollandse doorzon woning, neen, een echte Franse schouw waar je met de hele familie onder kunt schuilen.
Naast de schouw hing het oude trouwe fusil van onze gastheer, prêt à tirer, want het was herfst en het jachtseizoen was geopend en desnoods kon hij met zijn tweeloops ook eventuele onwelkome gasten verjagen.
Maar goed, wij waren welkome gasten en na de gebruikelijke embrase à quatre ( op zijn boers Frans - burger Fransen doen het slechts tweemaal), togen wij naar het te verkopen object.
En ik moet zeggen de oude woning was schitterend gelegen op een heuveltop met een wijds uitzicht over de omgeving en naast het huis een grote schuur. Het onroerend goed verkeerde echter in een deplorabele toestand, daar de laatste menselijke bewoner ongeveer 25 jaar tevoren vrij plotseling het tijdige met het eeuwige had verwisseld.. Zijn woning was nu vooral het geliefkoosde domein geworden van de nazaten van Mickey & Minnie en onze gevederde vrienden met een vrij uitzicht door het dak naar buiten.
Daar wij er weinig zin hadden om ons de komende tien jaren alleen maar met de verbouwing en restauratie van deze boerenhoeve bezig te houden, zagen we beleefd doch beslist af van het uiterst schappelijke aanbod, te meer omdat wij ook nog met de aankoop bezig waren van een nieuwe woning in Nederland. Tegen onze Franse kennissen, zeiden we echter dat we het aanbod in ampel beraad zouden nemen. In de veronderstelling dat hij ons hiermee zou kunnen overhalen en de gemoederen gunstig zou stemmen, bood onze gastheer ons een glas met wijn aan uit zijn eigen wijngaard. En ai, ai, ai, dat had hij nou net niet moeten doen. Alras bleek dat de ramp met de druifluis oftewel de Phylloxera vastatrix in de jaren zeventig van de negentiende eeuw niet alleen het aantal wijngebieden in Frankrijk drastisch had gereduceerd maar ook de kennis van de plaatselijke boeren op het gebied van de wijnbouw, althans in dit deel van Frankrijk. De tranen sprongen ons in de ogen, maar niet van vreugde. Mijn God, wat was dat voor een bocht- een glas wijnazijn was er heilig bij!
Toen hij merkte dat de wijn bij ons niet in goede aarde viel, probeerde onze gastheer het tij nog te keren met het aanbieden van wat flesjes Kronenbourg – het goudgele vocht uit de Elzas. Helaas, ook hier kon hij niet echt scoren. De doppen vertoonde al enige roestplekken, wat bij ons al bange vermoedens opriep over de houdbaarheidsdatum. Een paar slokken van het Elzasser goud, bevestigde ons vermoedens het hier ging om echt oud goud of beter gezegd seniel goud.
Zo zie je maar weer, waarde confrères, dat het gezegde Chaque viticulteur, c´est un agriculculteur, mais chaque agriculteur n´est pas un viticulteur, nog steeds niet aan zeggingskracht heeft ingeboet. Oftewel boer blijf bij je stiel en wend geen verkooptrucs aan die je niet beheerst.
De kleur is dieppurper met een robijnrode weerschijn. De geur is aanlokkelijk, met massa´s rijp fruit waarin we zwarte kersen en bramen ontdekken. Een romige wijn, met een impressie van een rijke confiture van bosvruchten en zweempje vanille van het eikenhout met een zachte tannine in de afsluiting. Een uitstekende begeleider voor zowel de hertenbout als de fazantenfilet
Zie voor beschrijving hierboven
Het spannende aan het wijnarrangement voor deze avond is, dat er twee Shiraz wijnen uit Australië op het menu staan met een verschillend karakter. De Leaping Lizard is een wijn met diep robijnrode kleur en de geur van blauwe pruimen, kruiden, zwarte peper, mooi eikenhout. Hij heeft smaakimpressies van cassis, zwarte kersen, vleugje peper, bedeesd eikenhout met verfijnde finale. Het zal lastig zijn om deze Shiraz als Australisch te herkennen naast een goede Cornas, Saint Joseph of Hermitage uit de Noordelijke Rhonedal van Frankrijk, waarmee hij dan ook moet worden vergeleken
Voor een goede begeleider van de kastanjesoufflé zijn we op zoek gegaan naar een passende dessertwijn. Een goede afweging is om daarom in de regio te zoeken waar de kastanjes veelvuldig gebruikt in de lokale keuken. Daar dit met name in het Zuidwesten van Frankrijk dit het geval is, komen wij terecht bij een oude bekende: de Monbazillac. Een van mijn favorieten, waar het gaat om dessertwijnen met een bijzonder goede prijs/kwaliteitsverhouding, die menig Sauternes naar de kroon steekt. De Monbazillac-streek, onderdeel van de Bergerac, geniet een grote faam vanwege zijn mooie zoete wijnen. Net als in het nabijgelegen Sauternes worden deze wijnen gemaakt op basis van druiven die zijn aangetast door edele rotting. Mist van de nabijgelegen Dordogne drijft `s nachts de wijngaarden in, waarna de herfstzon de groei van een edel schimmeltje (botrytis cinerea) op de vochtige druiven bewerkstelligt. Het water verdampt, de druiven schrompelen, en ze blijven barstensvol suiker aan de stokken hangen.
Een Monbazillac wordt gemaakt van Semillon en Sauvignon. Veelal is het een friszoete, goudgele dessertwijn met een heerlijke smaak van gebrande suiker en aangename zuren geurend naar honing, abrikoos, perzik en gekonfijt fruit.
Een degelijke strogele frisse witte wijn met de sappige aroma´s van gele steenvruchten, abrikoos, perzik en reine claude en in de finale ook nog meloen en limoen.
Een gemakkelijk toegankelijke Zuid-Afrikaanse rode wijn op basis van ruby Cabernet en Cinsault met zachte tannines, maar geen harde zuren. Gewoon aangenaam lekker..