Waarde confrères (m/v),
Bij het schrijven van de inleiding voor de eerste wijnkaart van het nieuwe seizoen, realiseerde ik mij dat de aanhef feit op het eerste oog geen recht doet aan de vrouwelijke leden van ons zeer gewaardeerd Genootschap. Het woord ´confrère´ lijkt toch duidelijk te verwijzen naar iemand van het mannelijke geslacht. Maar ik moet zeggen dat de omschrijving ´consoeur´ me ook niet bepaald lekker in de oren klinkt. Naar mijn weten bestaat deze term ook niet en voor diegenen die dit niet voetstoots willen aannemen, heb ik dit voor alle zekerheid opgezocht in Le Grande Larousse. Goed beschouwd hoeft de term ´confrère´ de vrouwelijke leden van ons genootschap niet uit te sluiten omdat deze in feite staat voor: vakgenoot, collega of ´comrade in arms´. Vandaar de toevoeging ´m/v´. Vergelijk het maar met ´timmerman´.
Is dit hypercorrectie? Ik denk het van niet. Het geeft de moeilijkheid van onze taal weer. Taal kun je beschouwen als een reeks van afspraken, gewoontes en overeenkomsten om verbale communicatie voor een bepaald gebied, bepaalde bevolking, bepaalde groep te reguleren. Het is een kwestie van verstaan en begrijpen.
Dit laatste klinkt als een tautologie maar is het naar mijn mening niet. Als ik bijvoorbeeld in Japan ben en ik spreek een willekeurige Japanner aan dan zal hij of zij mij in de regel niet verstaan en ook niet begrijpen. Dat is duidelijk en klinkt logisch. Overigens niet zo moeilijk als je weet dat een doorsnee Japanner alle niet-Japans sprekende mensen (dus meestal van buiten Japan afkomstig), min of meer als aangeklede apen beschouwt.
Moeilijker wordt het als we elkaar wel verstaan maar niet begrijpen. Onduidelijk? Een voorbeeld. Als ik zeg dat deze wijn ruikt naar vanille of naar zwarte bessen, zegt dat op zichzelf niets. Ik kan het wel verstaan, maar niet begrijpen als ik niet de connotatie ken, namelijk hoe zwarte bessen of vanille ruiken of smaken.
Omgekeerd kan het ook gebeuren. Elkaar wel begrijpen, maar niet verstaan. Taal, welke taal dan ook, is immers de brug waarlangs onze gedachten, zienswijzen, overpeinzingen, kortom onze geest die van de ander bereiken.
Zo waren we afgelopen vakantie onder meer in Trieste en bezochten daar een typisch Italiaans restaurant, dat normaliter alleen door de lokale bevolking wordt bezocht. Mijn Italiaans is niet zo geweldig om het zachtjes uit te drukken en de ongeveer zeventigjarige (sic!) ober die ons bediende, sprak geen woord over de grens. Dus het werd een moeilijke zaak om elkaar te verstaan. Het kostte ons dan ook enige moeite om onze bestelling geplaatst te krijgen. Te meer daar ons Italiaans obertje zich strikt hield aan de opvatting opgebouwd gedurende zijn langdurige loopbaan had geleerd dat een fatsoenlijk diner ten minste bestaat uit een AntiPasti, Primo Patti en, Secondo Patti, afgesloten met een Dolce. Met veel handen- en voetenwerk en met behulp van zijn collega die wat Frans sprak is het ons uiteindelijk gelukt, onze bestelling geplaatst te krijgen. Tot zover het verstaan.
Ons ober was echter ook een persoon die een eer stelde in zijn werk en waar een jarenlang opgebouwde professionaliteit zijn dienstverlening schraagde. Zonder elkaar te verstaan, begrepen wij elkaar uitstekend waar het ging om de keuze van het menu en de wijnen die het menu konden begeleiden. In dit geval enige interessante wijnen uit Friuli.
Zo zie je maar weer, waarde confrères, mannelijk of vrouwelijk, dat taal verdergaat dan alleen een woordenlijst of een grammaticaboek.Je kunt ook dezelfde taal spreken, zonder elkaar te verstaan: de culinaire taal wel te verstaan. Waarvan akte.
Om in stijl te blijven, staat de wijnkaart voor deze maand compleet in het teken van de Italiaanse wijnen. Salute!
Bleekgele, kristalheldere wijn gemaakt van de Trebbiano en Malvasia. Met een geur van veldbloemen, groene appeltjes en frisse tonen van de druivensoorten. De smaak is verkwikkend fris en fruitig met een zachte, warme ondertoon. Fontana Candida is een van de betere wijnhuizen van Frascati. Frascati is de bekendste wijn uit de Albaanse heuvels bij Rome. Volgens sommigen de meest geschikte plek om hem te drinken is uit een karaf in een trattoria te Trastevere, Rome.
Pas de vin
Deze kanjer van een wijn is afkomstig van het wijnhuis Boroli in Alba (Piemonte) . Deze intens dieprode Barbara, die in de internationale wijnpers alom lovende kritiek heeft ontvangen, heeft een stuivend bouquet, een enerverende complete smaak met een mooie houttoon onderin. Een grote wijn.
.
.De bekende licht mousserende wijn uit de Piemonte. Een goede Moscato is een pareltje met een mooie mousse, friszoet en een geur van muskaatdruiven die het glas uitstuift. De beste Moscato d´Asti´s worden gemaakt door kleine producenten zoals Perrone. Een perfecte begeleider voor de druivensoep
Een diep kersenrode wijn met een weldadige geur rijk aan fruit van de plaatselijke druiven: Negro Amaro en Nero di Troia. De smaak is kruidig en stevig met mooi afgeronde wijnzuren in de finale. Een lekkere wijn voor alledag die niet snel verveelt en ook niet bedoeld is voor opleg.
.
Deze Orvieto Classico van Stefano en Bruna Baroncini uit San Gimingnano is verkwikkend droog met een aangename minerale ondertoon. Het aanlokkelijke fruit van de druivensoorten die in de wijn verwerkt zijn: Trebbiano, Malvasia, Verdello, Grechetto en Canailo bianco maakt de wijn compleet.