Wie verre reizen maakt, kan veel verhalen, is een oud gezegde, mijn waarde confrères, dat echter nog niets aan waarde heeft ingeboet! De globalisering mag dan de wereld steeds kleiner hebben gemaakt en de onderlinge verschillen tussen de verschillende volkeren aan de oppervlakte te hebben afgevlakt. Een tweede blik leert ons toch maar weer dat er toch nog wereld van verschil is met alle interessante, spannende, ontroerende en ook komische consequenties van dien. En dat geeft natuurlijk weer stof om intrigerende verhalen te vertellen. Zo was het vroeger en zo is het eigenlijk nog steeds. In ieder geval dat gevoel bekroop mij toen ik voor een kleine maand geleden tien dagen in China verbleef.
Het grappige is nu dat dit verblijf in de eerste plaats oude herinneringen bij mij opriep uit de periode toen ik op de lagere school zat: herinneringen aan een voormalig gastonderwijzer die verhaalde over het toenmalige onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden, Suriname. Van het verhaal zelf kan ik mij niet zo veel meer herinneren, net zo min, denk ik, als mijn klasgenoten. Wat mij wel in het bijzonder is bijgebleven dat ik – met zoals mijn klasgenoten – voor het eerst in mijn leven een donkergekleurde medemens van nabij mocht aanschouwen. Nu allezins een alledaagse gebeurtenis, maar toendertijd was dat – en zeker op het toenmalige Nederlandse platteland - een vrij zeldzaam verschijnsel. Ik en mijn mede klasgenootjes zaten in ieder geval hem met open mond aan te gapen en wilden met alle geweld zijn huid voelen om zeker te weten dat deze niet afgaf.
Het omgekeerde gevoel overkwam mij, toen ik in Chengdu was: een naar Chinees redelijk grote stad van tien miljoen inwoners in het Zuidwesten van het land, die zich razensnel ontwikkelt en naar westerse begrippen in veel opzichten helemaal bij de tijd is, maar tegelijkertijd (nog) steeds van haar oorspronkelijke karakter heeft behouden. Omdat Chengdu nog redelijk weinig wordt bezocht door mensen uit Europa en of Noord-Amerika, wordt je als blanke toch toch min of meer als curiosum aangestaard. Wellicht niet meer in die mate als voor enige jaren terug maar toch. In ieder geval we waren een geliefde attractie voor menig Chinees die we tegenkwamen En zij wilden niets liever dan samen met ons op de gevoelige plaat van - uiteraard een digitale - camera te worden vastgelegd. We houden het er maar op dat het lidmaatschap van het wereldvermaard Stichts Culinair genootschap hier debet aan was.
Ik denk dat we als we over een paar jaar weer een bezoek zouden brengen, dit verschijnsel weer zal zijn verdwenen samen met de oudere, meer typisch Chinese bebouwing die dan plaats zal hebben gemaakt voor meer anonieme hoogbouw.
Wat niet zal zijn verdwenen, zijn, denk ik, de typische eetgewoontes en culinaire streekgerechten van dit deel van China. Over dat laatste heb ik toch wat gemengde gevoelens. Somtijds hebben we zeer smakelijk gegeten , soms wat minder. Ik moet zeggen dat ik boekmaag, lebmaag, pens, hersenen en andere vlezige delen van onbekende herkomst mij nou niet bepaald konden bekoren. Verse vis, betekent hier ook letterlijke verse vis, waarbij je het exemplaar dat je wilde hebben, kon aanwijzen in de bak waar hij rondzwom. Vervolgens werd hij eruit gevist en tegen de wand van het bassin gekwakt om daarna voor verdere bewerking naar de keuken te verdwijnen. In no-time werd hij aan tafel opgediend: in grote stukken gehakt - op de kop en ingewanden na - in een soort visbouillon. Of beter gezegd, een vissenhuid met een en al graat met er tussen wat vis. Met stokjes bepaald een crime om iets fatsoenlijks ervan naar binnen te werken. Maar goed, we hebben het overleefd.
Oh ja, Dat was ik bijna vergeten te vertellen. Er is ook zoiets als Chinese wijn.. En ze maken er overigens langer wijn dan u en ik wellicht denken. Het gebruik van druiven voor het maken van wijn in Xinjiang in het Noordwesten van China werd voor het eerst bescrheven door een Chinese afgezant in 138 v. Chr., maar vermoedelijk werden al druiven geteeld in het Shang-tijdperk. Daarbij is het maken van wijn niet beperkt gebleven tot de de westelijke gebieden maar heeft zich in de loop van de jaren ook verspreid naar andere delen van China zoals Shandong in het Noordoosten, waar een witte wijn met een sherry-achtig karakter wordt geproduceerd. Dit gezegd hebbende, kun je niet zeggen dat er momenteel veel passie is in China voor het maken én drinken van wijn. De keuze is nog steeds beperkt, waarbij je beter rood dan wit kunt drinken. Het bekendst – ik heb niet zo gauw andere merken gezien – in rood is Great Wall . Niettemin moet u uw sommelier niet euvel duiden, dat ik me toch beperkt heb naderhand tot de Europese, Zuidafrikaanse en Argetijnse wijnen in ons – zeer luxe -resort op het eiland Hainan. Wellicht is mijn ervaring in het verleden met Egyptische wijn hier debet aan. Ik heb het niet zo op wijnlanden die hun producten bijna uitsluitend voor extern gebruik maken!
Pas de vin. De dorstigen onder ons kunnen doorgaan met de Argento Chardonnay- Viognier, maar dat is niet noodzakelijk !
De chardonnaydruiven voor Chablis groeien op bodemlagen met mergel en vette kalk. Deze Chablis van Blason de Bourgogne heeft een lichtgele kleur met groene reflecties en de zuivere geur is fris, fruitig en mineraal: heel typerend voor Chablis! 2005 was een topjaar voor Chablis. De beste oogst sinds jaren. Dit uit zich onder meer in een frisse en krachtige, maar toch verfijnde geur., een complexe en rijke smaak. Met een goede balans tussen fruit en frisse zuren
Helaas geen Catena Reserva Chardonnay die ik eigenlijk op het oog had maar wel weer een passend alternatief gevonden in de al eerder dit jaar opgevoerde Boschkloof Chardonnay. Omdat deze brede en krachtige witte wijn geproduceerd is als een evenknie van een grote Bourgogne,met een gisting op nieuwe Franse eiken vaten, hebben we te maken met een wijn die net als Chatagne-Montrachet of Puligny-Montrachet, uitstekend samengaat bij bij zowel een vis met een romige saus als kalfsvlees.
.
Dessert wordt aangeleverd door menucommisie i.c. Frans &
Alex
Voor de wijn te drinken gaan we naar Zuid-Amerika en zowel naar Chili als Argentinië
Het Chileense huis Valdivieso biedt al jarenlang wijnen van topkwaliteit. Geen wonder dat ze bij concoursen zo vaak onderscheidingen in de wacht slepen. Deze granaatrode wijn van rijpe malbecdruiven heeft in de geur iets van jam en frambozen, is krachtig en wat houtondertonen. De smaak is vol en fruitig en tegelijk soepel. Hij heeft zijdezachte tannines en is mooi in balans.
Hooggelegen wijngaarden waarin de druiven langzaam rijpen,
moderne vinificatietechnieken en een wijnmaker die z'n vak verstaat. Dat alles
leidt tot deze zeer fruitige en verfrissende lichtgele wijn met groene
reflectie. Geur: tropisch fruit, citrus, abrikozen en bloemen. Smaak: zeer fruitig (appel, perzik, ananas),
sappig en fris.